Szczegóły
Pobierz Docx
Czytaj więcej
W tym odcinku rozmowa toczy się w atmosferze delikatnego humoru i szczerej wdzięczności między Najwyższą Mistrzynią Ching Hai a uczniami Bambi Baaba.Cóż, oni są dużymi chłopcami. Oni rosną tak szybko. (…wszystko naturalne.) O tak, wiem. Naturalne, naturalne. Wiem. To jest ten produkt. Sami go uprawiają. Oni sami uprawiają, uprawiają banany.Słyszycie mnie? Myślę, że moje życie jest testem mikrofonu. Czy Mistrzyni ma tam mikrofon? (Czasami tak.) Czasami. Czego oni używają? Baterii? Bo nie ma prądu. A może mają? (Czasami używamy baterii). Och, tak, tak. Czy nie moglibyśmy zrobić czegoś w rodzaju samo-generatora lub czegoś podobnego? Moglibyśmy to zrobić. (Tak. Kiedyś mieliśmy taki generator). Ale to jest kłopotliwe. Psuje się i trzeba się tym ciągle zajmować. (To irytujące. Dużo hałasu.) Dużo hałasu. Och, och, och.Och, och, och, to się pali. Wyłącz to, proszę, wyłącz to. On wygląda jak... Owad czy coś takiego. Wyłącz to też – szybko, szybko, szybko. (Nadleciał owad; spalił się.) (Co się pali?) (Mistrzyni, nie możemy Cię zobaczyć). Użyjcie swojego Oka Mądrości. Teraz oni chcą tylko zobaczyć banany. Nie dbają o mnie. O mój Boże. Z powodu insektów. Więc, w tym właśnie problem. Nie lubię patrzeć, jak palą się owady. Co to jest? (Przepraszam za to). Mieliśmy już uroczystość bananową, więc masz już najlepsze zdjęcie. W górę i w dół – to znaczy, od czasu do czasu możesz włączyć światło. Czy mamy światło na górze? (Myślę, że tak.) Tak? Tak, proszę. Jeśli się włączy, może nam wystarczy. Albo nawet tutaj. To duże.Więc, to jest list od Mistrza. Ojej. …On wie, że to dobrze wpływa na moje ego. On mi wybacza. (On rozumie.) On rozumie, co? Dla Niego to nie stanowi żadnego problemu. Jeśli to rozumie, to jest naprawdę cudowną osobą. Ale nie wiem, skąd bierze moje książki, wszystkie moje rzeczy i tak dalej. On wie o mnie wszystko. A ja nie wiem o Nim nic. To „fantastyczne”. Wiem coś o Nim – Wiem, że potrafi chodzić po wodzie, spać w powietrzu i znikać. Nauczył się sztuki niewidzialności i tego typu rzeczy, prawda? Ja też potrafię to robić. Potrafię chodzić po wodzie z pomocą kawałka drewna pod stopami i tak dalej. Czasami leżę w powietrzu na hamaku, tylko na hamaku. Zawsze schodzę z nieba, kiedy gdzieś się udaję. Właśnie przyleciałam z nieba – Air France. Nie ma problemu. Zawsze jestem pełna magicznej mocy.Och, Mistrz – On zna symbol tego, co zrobiliśmy. Symbol – nie pieniądze, ale symboliczną moc, jaką dodaje to waszemu krajowi. Wasz Mistrz jest naprawdę pokorny. Muszę nauczyć się tej pokory. Bardzo mi się to podoba, ponieważ jestem Najwyższą Mistrzynią. Problem z Najwyższą.Wasz Mistrz jest naprawdę piękny. On musi być bardzo piękną osobą – bardzo czystą, bardzo pokorną – z wyjątkiem sytuacji, kiedy każe wam napisać list, 20 razy, przepisać go. W tym momencie myślicie: „Lepiej udaj się w Himalaje”. Tak, tak. Bez względu na to, jak bardzo jesteśmy oddani Mistrzowi, czasami trudno jest znosić niektóre reprymendy i myślimy: „Co ja tu robię?”. Dwadzieścia razy przepisywać list – mój Boże. Ale (Pan) Milarepa potrzebował na to czterech lat: budował i przebudowywał dom wielokrotnie, znosząc wszelkie trudy. Napisanie listu jest dość łatwe. Robicie to na komputerze. On jest taki piękny.On jest taki piękny. Napisałeś to za Jego zgodą? To wszystko? Mistrz dyktował? (Tak, to jest dokładnie to, co mówił). O mój Boże. On jest taki pokorny. On sam jest Mistrzem. O czym On mówi? Mówi jak mój uczeń. Myślicie, że zniosę to wszystko? (Być może Mistrz wie więcej, niż pisze). Nie jestem do tego przyzwyczajona. Nie jestem przyzwyczajona do tej całej grzeczności. Wy wiecie, że jak mówię – żartuję, jestem bardzo „szorstka”. Może jestem dla Niego zbyt „szorstka”. Myślicie, że On zniesie mnie, kiedy tam przybędę? (Oczywiście). Co? (Zniesie.) (Oczywiście.) Czy On wie, jaką jestem osobą? Myślę, że On jest bardzo miłym i poważnym człowiekiem. Śmieje się, czy nie? Śmieje się? (Tak, śmieje się.) Śmieje się?Opowiada dużo dowcipów? (Tak.) W takim razie, w porządku. Inaczej nie wiedziałabym, jak się do Niego odnosić. Widzicie, jak biały jest tutaj Księżyc? (Bo teraz jest w Europie). Tak. W Afryce jest czarny, prawda? Czarny jest piękny. Och, piszesz piękne listy. Kim jest ta matka? Emmerasi, Emmerasi Jerani. Och, macie długie imiona w języku afrykańskim. Mój Boże, przeczytanie twojego imienia zajmuje mi pół godziny. Odera Emmerasi Jerani Nambieri Keramera.To piękny język. Kiedy mówisz... Czy możesz powiedzieć coś po afrykańsku, żebym mogła usłyszeć? Brzmi bardzo wyraźnie. Tak. Imiona w Afryce są piękne. (On mówi po suwańsku, a ja w języku chiganda.) Tak? Nie możecie się porozumieć. Och, są inne? (Tak, on pochodzi z Mata). (Ale mówię też w języku ugandyjskim. To znaczy w języku luganda). Tak. Zatem proszę, mów w języku luganda. Proszę, mów. Możesz? (…Mistrzyni Ching Hai). Ty też powtórz. Porozmawiaj z nim w języku luganda. (…Ching Hai). Co znaczy…? Rozumiem „Ching Hai”, ale reszty nie znam. Więc o co chodzi z tym „Ching Hai”?(Mówimy, że jesteśmy bardzo wdzięczni za to niezwykle rzadkie Błogosławieństwo i Łaskę od Mistrzów Mądrości, Którzy umożliwili nam przyjazd i bycie pobłogosławionymi obecnością Lotosowych Stóp Mistrzyni Ching Hai). Bardzo dziękuję. Wasz Mistrz bardzo dobrze was nauczył, sądząc po tym, jak mówicie. Moi uczniowie nie mówią w ten sposób. Oni nie wiedzą, czym są „Lotosowe Stopy”. Nigdy nie mówią w ten sposób. Kiedy przychodzą do mnie, nigdy nie mówią: „O, składamy hołd u Twoich Lotosowych Stóp”. Oni mówią: „Mistrzyni, gdzie jest jedzenie?”. „Gdzie jest kuchnia?”. „A moje (wegańskie) cukierki, moje (wegańskie) ciastka, moje błogosławione (wegańskie) jedzenie – gdzie?”. Tak mówią moi uczniowie. Obawiam się, że zarażą wasz aśram swoimi nieokrzesanymi manierami. Nigdy ich [tego] nie [uczyłam].Wy pięknie mówicie. Myślę, że tak jest lepiej. Większość tradycji jest taka, z wyjątkiem naszej. Oni nie mówią tak jak wy. Nie piszą takich wierszy. Kiedy ich widzisz, chcą tylko jedzenia. Kiedy widzą mnie, chcą tylko jedzenia. Chcą (wegańskiego) jedzenia już z lotniska, chcą go aż do tego miejsca, a jutro będą chcieli znowu.Och, to piękne, w jaki sposób mówicie. Większość Afrykanów, których spotkałam, mówiła w ten sposób. Oni brzmią jak poezja, co bardzo mi się podoba. Myślę, że wyślę moich uczniów do Ugandy, aby wasz Mistrz nauczył ich dobrych manier i sposobu mówienia. (Ale w Afryce uważamy, że również moglibyśmy uczyć się dobrych manier od Tajwanu (Formozy)). Och, naprawdę? Nie. Na Tajwanie (Formozie) tylko pracujemy. Prawdopodobnie nie zwracamy zbytniej uwagi na poetycką stronę życia duchowego. Być może dlatego, że jestem zbyt niecierpliwa w stosunku do misji, którą muszę wykonać. Chcę to szybko zakończyć i przejść na emeryturę, pojechać do Ugandy, znaleźć krzak obok waszego Mistrza i spędzać tam czas. A maniery świata, niech oni się ich uczą. (Nie ma za co.) „Nie ma za co”, prawda?Photo Caption: „Jesteśmy jednym! ”
