รายละเอียด
ดาวน์โหลด Docx
อ่านเพิ่มเติม
ภายในตัวเราทุกคน ความโหยหาความดีงาม มักถูกขัดขวางด้วยกรรมที่ไม่ดี ความปรารถนาจะปรับปรุงตนเอง มักพ่ายแพ้ต่อ พายุแห่งกิเลสตัณหา ยิ่งดิ้นรนมากเท่าไร ก็ยิ่งพันพัวมากขึ้นเท่านั้น ความรักและหนี้กรรมแห่งการดำรงชีพ ในแต่ละวัน ถ่วงหนักหัวใจ ทุกสิ่งรุมเร้าและผูกมัดชีวิต ราวกับไม่มีวันหลุดพ้น จากคุกแห่งโลกีย์ โอ้ พระพุทธองค์ บนบัลลังก์อันเจิดจรัสสูงส่ง ฉันหลงทางยิ่งนัก สะดุดล้มบนหนทางมืดมน! ฉันอยากเคร่งครัดในธรรม แต่ดูเหมือนเกินเอื้อม อยากเป็นคนมีคุณธรรม ทว่ายังคงจมอยู่กับความพลาดพลั้ง และความผิดพลาดเสมอ หลายครั้งฉันบอกตนเองให้สำนึกผิด แต่สายใยผูกพันกลับยั่วยวน ให้มุ่งสู่การเวียนว่ายเกิดใหม่ อาภรณ์โลกีย์ของฉันขาดวิ่น ท่ามกลางลมและสายฟ้า โอ้ช่างโหยหาที่จะคว้าชายจีวร อันศักดิ์สิทธิ์ของพระพุทธองค์! อีกครั้งหนึ่ง ฉันล่องลอยไร้จุดหมาย ในมหาสมุทรแห่งชีวิต สับสนงงงัน ไม่รู้ทิศทาง... ยามค่ำคืนยังฝันถึงเกียรติยศ และความสำเร็จ ครั้นตื่นขึ้นกลับต้องเผชิญความอัดอั้น ของความจริงยามกลางวัน! ฝันร้ายคือม่านหนัก ที่บดบังปัญญาของฉัน และเคราะห์ภัย กำลังสั่นคลอนศรัทธาของฉัน เปราะบาง ฉันคอยประเมิน ทุกย่างก้าวที่โซซัดโซเซ อาศัยแสง แห่งพระธรรมคำสอนของพุทธะ นำทาง ผ่านทางเดินแห่งอวิชชา หลายครั้งฉันอยากตัดขาด จากเครื่องผูกพันทั้งปวง แต่หัวใจยังยึดติดกับ พันธนาการแห่งกรรมเก่า ตัณหา ถักทอใยของมัน การดิ้นรนเอาชีวิต รอดในแต่ละวันมัดแขนขาของฉัน! ยิ่งดิ้นรนหนักเท่าใด ก็ยิ่งพันพัวลึกเท่านั้น... โอ้ พุทธะบนแท่นอัศจรรย์ ฉันหลงทางอยู่ในโลก แห่งความทุกข์นับไม่ถ้วน ฉันอยากเป็นผู้ประเสริฐ แต่เหตุใดจึงต่ำต้อยเช่นนี้? ฉันปรารถนาความหลุดพ้น ทว่ายังคงจมดิ่งอยู่... วันแล้ววันเล่าช่างหม่นหมองยิ่งนัก การได้เห็นพุทธะ ช่างเลือนลางดุจเมฆบนฟ้าสูง! ช่วงเวลาที่งดงามที่สุด ในชีวิตของคนเราคือวัยเรียน ดุจพระจันทร์เพิ่งโผล่พ้นขอบฟ้า ดอกไม้เพิ่งแย้มบาน จิตวิญญาณบริสุทธิ์ และเปี่ยมด้วยความฝัน: ประดับด้วยรอยยิ้มอันเอื้อเฟื้อ เธอกระโดดโลดเต้น ด้วยเท้าเบาดุจนก บนร่องธารที่แห้งผาก นั่นคือคนรักของฉัน บนเส้นทางยามเช้านี้ สายลมสถิตในดวงใจของเธอ พระจันทร์จรัสอยู่บนริมฝีปาก เมื่ออายุสิบห้า เส้นผมดุจไหมของเธอ พลิ้วไหว เมื่อเธออยู่ในเมือง เธอนำความรื่นรมย์ แห่งพงไพรสู่เมือง บนจักรยานสีน้ำเงิน เธอวาดเงารูปทรงของเรือรื่นเริง มอบดอกไม้ในสวนและนก ให้มีดวงตาแห่งความสงบ ผ่านความก้องกังวาน ของย่างก้าว เธอส่งท่วงทำนอง ในอ้อมแขนอันเยาว์วัยของเธอ เมฆสีครามถูกโอบกอด ไหลหลั่ง สู่ดวงวิญญาณอันแห้งแล้งของฉัน ด้วยเสียงแห่งศรัทธาที่เปี่ยมรัก ทะเลอยู่ในมือของเธอ และคลื่นก็เช่นกัน ดังนั้น ฉันจึงกลายเป็นเกาะ ถูกล้อมรอบทุกด้าน และดวงตาของเธอ ดุจน้ำขึ้นน้ำลง ที่กำลังเพิ่มสูง ยิ่งทวีความโรแมนติก ดุจจิ้งหรีดปีกบาดเจ็บ ยามรุ่งอรุณ ฉันจ้องมองเธอและ ซึมซับหยาดน้ำค้างยามราตรีทุกหยด อย่างไม่คาดคิด ฉันรู้สึกถึง ชีพจรของแผ่นดินใต้ฝ่าเท้า และทันใดนั้น ฉันก็ระลึกถึงปีกสีขาวคู่หนึ่ง ภายในดวงวิญญาณของฉัน... ประดับด้วยรอยยิ้มอันเอื้อเฟื้อ เธอกระโดดโลดเต้น ด้วยเท้าที่เบาดั่งนก บนท้องลำธารแห้ง นั่นแหละคนรักของฉัน บนเส้นทางยามเช้านี้ สายลมอยู่ในดวงวิญญาณของเธอ พระจันทร์อยู่บนริมฝีปากของเธอ ตลอดกาลเวลา ความรู้สึก แห่งความรักใคร่และความโหยหา ได้ก่อกวนลึก ในหัวใจของเรา ทว่าการพบรักแท้ กลับเป็นอีกเรื่องหนึ่งเสมอ ครอบครัวและมิตรสหายของเรา แม้จะเป็นที่รักและสำคัญเพียงใด ก็ไม่อาจทดแทน ความรักของชีวิตเราได้ แด่ราชินีแห่งหัวใจ คือไพ่เอซแห่งความโศกเศร้า วันนี้เธออยู่ที่นี่ พรุ่งนี้เธอก็จากไป ชายหนุ่มมีมากมาย แต่คนรักแท้มีน้อย หากคนรักของฉันจากไป ฉันจะทำอย่างไร ฉันรักพ่อของฉัน ฉันรักแม่ของฉัน ฉันรักพี่น้องชายของฉัน ฉันรักพี่น้องสาวของฉัน ฉันรักเพื่อน และญาติของฉันด้วย แต่ฉันละทิ้งพวกเขาทั้งหมด เพื่อไปกับท่าน หากมีขุมทรัพย์ ในขุนเขาโน้น ที่ซึ่งทองและเงินมีให้นับไม่ถ้วน ฉันก็มิอาจนับได้ เพราะมัวคิดถึงเจ้า หัวใจของฉันเอ่อล้น จนมองไม่เห็นสิ่งใด ชีวิตมีความเศร้ามากมาย ในความเป็นจริงของมัน เราทำได้เพียงฝันถึง การปลอบประโลมหัวใจ ที่ผ่านฟ้าพายุ และความทรงจำอันพร่าเลือนมาแล้ว "เมื่อคืนนี้ ฉันฝันถึง การทิ้งฝุ่นธุลีแห่งชีวิตไว้เบื้องหลัง ก้าวเบาดั่งลอยสู่สวรรค์ ไร้กังวลสักครั้ง" จากห้วงลึกแห่งมายา ผู้หนึ่งถูกปลดปล่อย จากพันธนาการของชีวิต เพื่อกลับสู่ความเบา ดั่งเมฆและลมอันไร้กังวล เมื่อคืนนี้ ฉันฝันถึงผ้าปูและหมอนอันผ่อนคลาย ขณะที่กลิ่นจันทน์ หอมอบอวลในอากาศ ช่างเป็นช่วงเวลาที่เปี่ยมใจ เมื่อเรายังอยู่ด้วยกัน เมื่อความรักของเรายังเป็นนิรันดร์ เมื่อคืนนี้ ฉันฝันถึง การทิ้งฝุ่นธุลีแห่งชีวิตไว้เบื้องหลัง ก้าวเบาดั่งลอยสู่สวรรค์ ไร้กังวลสักครั้ง บนเนินเขาอวลกลิ่นหอม -- ไร้ความระทมและโศกเศร้าอีกต่อไป! คืนนี้ ฉันได้กลับบ้าน ฝนภูเขาหยดพรำไม่ขาดสาย ล้อกลิ้งไปบนเส้นทางอันโดดเดี่ยว เมฆหม่นห้อยต่ำ เชื้อเชิญความฝัน นิมิตอันงดงาม เพื่อหลงลืม แดนมนุษย์อันลวงตา ที่รักของฉัน! ผู้เป็นที่รักของฉัน! สายน้ำไหลไม่รู้เหน็ดเหนื่อย เสาะหา ท่าเรืออันเป็นที่รักในวันวาน ที่ซึ่งวันยาว จะรื่นรมย์ ชะตามนุษย์อิ่มเอมพอใจ และเสียงบ่นทั้งปวงเงียบงัน เมื่อคืนนี้ ฉันฝันว่าตนเป็นหงส์ โผบินเหนือขุนเขา ดื่มด่ำหิมะ อาบอยู่ในสายรุ้ง รู้สึกเป็นอิสระอีกครั้ง
